Uilenbroek plaatst ondergeschikte sporen uit zijn atelier in een nieuwe context. De hiërarchie wordt verdraaid. Door het integreren van kaders geeft hij waardering en betekenis aan restvorm. In essentie gaat het werk van Uilenbroek over het proces van het schilderen en alles wat daar omheen gebeurt. Beelden die doorgaans worden opgevat als het residu van het proces vormen het uitgangspunt voor een nieuwe abstracte beeldtaal. De restvormen op de wand van de studio bijvoorbeeld. Materialen waarmee gewerkt wordt, zoals sjablonen, sheets en schilderstape krijgen onopzettelijk een schilderachtige kwaliteit. Onbewuste composities worden omkaderd en daarmee dominant. Telkens ligt de nadruk op het gebied binnen of buiten de kaders. Een wit vlak suggereert de afwezigheid van een schilderij die als negatief is achter gebleven in de ruimte.

Het gebruik van zeefdruk vormt een belangrijk onderdeel van Uilenbroeks werkwijze. De techniek maakt het mogelijk om beelden, vormen en sporen te reproduceren, te verschuiven en opnieuw in een andere context te plaatsen. Door herhaling en variatie ontstaat een spanningsveld tussen het oorspronkelijke beeld en de afdruk ervan. Een testprint die in eerste instantie functioneert als hulpmiddel binnen het maakproces, kan zo uitgroeien tot een zelfstandig beeld.

De zeef fungeert daarbij niet alleen als instrument, maar ook als drager van sporen uit het proces. Restanten van verf, sjablonen, afdrukken en onvolkomenheden worden onderdeel van het werk. De reproduceerbaarheid van de zeefdruk staat hierdoor tegenover het unieke karakter van de uiteindelijke compositie. Iedere afdruk draagt sporen van handeling, verschuiving en toeval in zich.

Binnen deze werkwijze onderzoekt Uilenbroek voortdurend de grens tussen beeld en residu, tussen origineel en afdruk, en tussen bewuste compositie en onbedoeld ontstaan beeld. De zeefdruk vormt daarmee niet alleen de technische basis van zijn werk, maar ook een belangrijk middel om de schilderkunst zelf en haar maakproces te onderzoeken.

Uilenbroek hanteert een werkwijze die je kunt samenvatten door minimalistische abstractie, zeefdruk, proces en installatie kunst.

Vincent Uilenbroek, 1980 Haarlem

English

Uilenbroek places incidental traces from his studio into a new context, subverting the usual hierarchy. By integrating frames, he assigns value and meaning to residual forms. In essence, Uilenbroek’s work concerns the painting process and everything surrounding it. Images typically perceived as the residue of the process serve as the starting point for a new abstract visual language—such as the residual shapes found on the studio wall. Materials used during the work—stencils, sheets, and masking tape—unintentionally acquire a painterly quality. Unconscious compositions are framed, thereby becoming dominant. The emphasis constantly shifts between the areas inside and outside the frames; a white expanse suggests the absence of a painting, leaving behind a negative space.

Screen printing plays a key role in Uilenbroek’s working method. The technique allows images, shapes, and traces to be reproduced, shifted, and repositioned in new contexts. Through repetition and variation, a tension arises between the original image and its print. A test print—initially serving merely as a tool within the creative process—can thus evolve into an independent image. In this process, the screen functions not only as an instrument but also as a carrier of traces from the work itself. Paint residues, stencils, imprints, and imperfections become part of the artwork. Consequently, the reproducibility of screen printing contrasts with the unique character of the final composition; every print bears traces of action, displacement, and chance. In this practice, Uilenbroek constantly explores the boundary between image and residue, between original and imprint, and between deliberate composition and imagery that emerges unintentionally. Screen printing thus serves not only as the technical foundation of his work but also as a vital means of investigating the medium of painting itself and the process of its creation.

Uilenbroek employs a working method that can be characterized by minimalist abstraction, screen printing, process, and installation art.

Vincent Uilenbroek, 1980 Haarlem